Gry, które lubię:

Udało się przejść na 100%! Gierka posiada ciekawą fabułę i wbrew pozorom nie kończy się jedynie na gonieniu cholernego pociągu. Karol Synjana po powrocie z Miasta Wolności zostaje oskubany z kasy przez patafianów z komendy, więc zaczyna pracować dla swojego brata w gangu Zielonego Lasku. Niestety kolejnych dwóch patafianów (tym razem nie z komendy) zdradza gang i w konsekwencji brat Karola, ps. "Słodki", zostaje zapuszkowany, a sam Karol znajduje się na wolności, lecz pod ścisłym nadzorem patafianów z komendy. Wraz z postępem fabuły Karol zaczyna bogacić się w znajomości i nieruchomości przez co udaje mu się później rozwiązać wszelkie wątki fabularne, których nie będę tutaj spojlerował. Podzielę się jednak moim zapisem gry jakby ktoś chciał poszaleć na zapisie 100%.

[Zapis tutaj!]

Seria Hotline Miami to dwie brutalne gry z gatunku top-down shooter z świetną muzyką. W pierwszej części protagonistą jest były żołnierz ps. "Kurtka" i na samym początku dostaje on maskę koguta, a przez całą grę co jakiś czas wydzwania do niego fotowoltaika. Każde połączenie ze spamem kończy się spotkaniem w wyznaczonym (podczas rozmowy biznesowej) miejscu z lokalną rosyjską mafią. Transakcja zwykle kończy się wymianą ołowiu na ocenę do USOSa. Całość gry dzieje się podczas sesji, więc musisz w ten sposób zgarnąć kilkanaście ocen. Na koniec dowiadujesz się kto do Ciebie przez ten cały czas wydzwaniał. W tej grze przed każdym spotkaniem służbowym wybiera się maskę dającą różne argumenty w negocjacjach, a moje ulubione to Tony oraz Zack.

W drugiej części gra się jako wiele różnych postaci i można poznać całą historię z wielu perspektyw. Tutaj ramy czasowe to 1985÷1991, gdzie w pierwszej części fabuła dzieje się jedynie w 1989 roku. Dostajemy więc informacje o początkach działania fotowoltaiki oraz o zakończeniu jej działalności w roku 1991, a także o tym kim jest sprzedawca oraz kto i z jakiego powodu postrzelił "Kurtkę" w pierwszej części dylogii. Problem tej części polega na tym, że wątki wielu osób są przeplatane i ciężko się w nich odnaleźć przy pierwszym przejściu gry. Maski już nie grają tutaj tak wielkiej roli jak przystosowanie się do gry różnymi postaciami z różnymi ograniczeniami, a moje ulubione to Evan, Richter oraz porucznik. Poziomy są znacznie większe, niż w pierwszej części i potrzeba większej zwinności do uzyskania satysfakcjonującego wyniku, gdzie poza jego maksowaniem jest jeszcze dostępny tryb trudny z cięższymi, liczniejszymi przeciwnikami, niedostatkiem amunicji oraz obróconą mapą.

Aby przejść grę na 100% trzeba mieć bardzo wysoką średnią z semestru tzn. ocenę bardzo dobrą z wyróżnieniem (A+) z każdego przedmiotu (poziomu). Dodatkowo w drugiej części trzeba też przejść fabułę na poziomie trudnym (chociaż jest on łatwiejszy od uzyskania 100% na normalnym). Uzyskanie 100% w pierwszej części jest dużo łatwiejsze, niż w drugiej. W pierwszej maska Zack przedłuża kombosy i da się to zrobić z przyjemnością (lub z wiertarką jako Carl). Natomiast w drugiej trzeba być zwinnym i przechodzić poziomy maszynowo, dlatego w drugiej udało mi się obecnie jedynie przejść fabułę na trudnym, a 100% jeszcze czeka na swoją kolej.

Rollcage Stage II to druga i jednocześnie ostatnia gra z serii Rollcage. Pierwsza część została wydana w 1999 roku, natomiast druga (tutaj opisywana) w ostatnim roku drugiego millenium. Jest to gra wyścigowa z pojazdami o kołach większych od nadwozia, ścigającymi się po różnorodnych torach w kosmosie. Od byłych planet górniczych przez asfaltowe tory unoszące się w powietrzu do przejazdu przez stację kosmiczną. Budowa pojazdów pozwala na jazdę po ścianach i suficie przy wystarczająco dużej prędkości, a także po obróceniu pojazdu o 180 stopni, zamiast dachować jak typowy kierowca BMW. Poza tym kluczowe elementy gry to bronie do walki ze współzawodnikami wyścigu, znajdźki mobilne (przyspieszenie, teleportacja, spowolnienie czasu) oraz nawierzchnia przyspieszająca. Turniej w grze składa się 3 wyścigów bitewnych z klasyfikacją na podstawie punktów uszkodzeń i pozycji na okrążeniach lub klasycznego pierwszeństwa na mecie (do wyboru przed podjęciem turnieju), a także jednego wyścigu eliminacyjnego dostępnego po wygraniu klasyfikacji z poprzednich 3 wyścigów. Mimo ponad 20 lat dalej gra się przyjemnie, a przejście gry jest nietrywialne ze względu na 3 poziomy trudności odblokowywane wraz z postępem gry. Polecam pobrać wersję z poprawkami na nowoczesne komputery od oryginalnego dewelopera, chociaż dalej może się czasem wywalić (całe szczęście częstość nie uniemożliwia ukończenia gry) oraz może nie odpalić się na wyższej rozdzielczości niż FullHD (przynajmniej przy pierwszym uruchomieniu). W przypadku częstego crashowania gry polecam włączać ją z trybem zgodności z Windows 7 oraz ograniczyć monitor do 60 [Hz]. Oczywiście należy najpierw zaopatrzyć się w oryginalną kopię, by uniknąć problemów prawnych. Do kompletowania zawartości gry polecam ten oto poradnik oraz tamten oto poradnik. Według mnie najgorsza jest Tornado League. Reszta truniejów jest przyjemna lub do wytrenowania. Ulubiony pojazd to Unity Wolf.

[Zapis tutaj!]

Grip jest pół-oficjalnym spadkobiercą serii Rollcage. Oryginalne studio deweloperskie (Attention To Detail) oraz studio wydawnicze (Psygnosis) upadły. Prawa do marki spadły chyba na Sony, które nic z nimi nie robi. Po kilkunastu latach oryginalny deweloper (ten sam co wykonał wcześniej wspomniany Rollcage Extreme) wraz z innym deweloperem stworzyli demo gry podobnej pod względem rozgrywki do Rollcage, lecz oczywiście pod inną nazwą. Gra tak samo jak Rollcage pozwala na jazdę po ścianach i suficie oraz po drugiej stronie pojazdu, lecz posiada: odświeżoną grafikę; unowocześnione sterowanie (w tym dodana możliwość skoku); nowe, znacznie większe mapy; zmieniony system wzmacniania broni jak i lekko zmieniony arsenał; możliwość kolorowania, oklejania nadwozia oraz zmieniania kół pojazdów. Kampania jest dość uboga. Zawiera 11 lig, które są 3 turniejami po 3 wyścigi + jeden wyścig z rywalem na koniec ligi. Odblokowywanie samochodów i kół odbywa się przez zdobywanie doświadczenia, które można uzyskać w lidze, pojedynczym wyścigu, czy grze wieloosobowej. Liga tłumaczy jak działają poszczególne znajdźki oraz mechaniki gry, lecz po zagraniu pojedynczego wyścigu tak naprawdę już wszystko wiadomo. Jedynie na końcu jest jakiś wątek czy tam plot twist. Gra posiada tryb multiplayer na dzielonym ekranie oraz przez sieć, pozwala to na przyjemną grę ze znajomymi lub osobami z oficjalnego serwera Discord. Gdyby nie ta społeczność, multiplayer byłby martwy. Grip to fajna gra, żeby sobie czasem popykać przy 700kph. Osobiście polecam mapę Atlas Station oraz Yuri Industrial, a dla masochistów jest jeszcze Acrophobia.

Minecraft to gra, o której raczej każdy słyszał. Oficjalnym celem gry jest pokonanie smoka, do którego należy przebyć podróż po 3 wymiarach oraz należałoby wyposażyć się w diamentowy ekwipunek, lecz jest to mniej preferowana forma rozgrywki. Sednem jest wydobywanie różnych kruszców, a następnie ulepszanie swojego ekwipunku i budowanie przeróżnych konstrukcji. Od domku w skale przez prosty domek na polanie do willi i majestatycznych zamków czy innych ambitnych projektów prosto z wyobraźni gracza. Oprócz oficjalnych aktualizacji, grę rozwijają modyfikacje, które pozwalają na rozszerzenie gry w aspektach eksploracji, rynsztunku, technologii czy stworzeń przyjaznych jak i wrogich graczowi. Pierwszy raz o tej grze dowiedziałem się od kolegi w 2011 roku, a grać zacząłem w lutym następnego (wersja 1.2.5). Osobiście najbardziej zainteresowany byłem graniem z modem IC2 oraz z paczką Tekkit Lite na wersji 1.5.2, chociaż najwięcej czasu spędziłem na 1.7.10. Całkiem niedawno zacząłem coś ciekawszego planować i budować na nowszych wersjach.